Ben ik wel O.E.N. genoeg?

By Romy | Nieuws

Mar 05

Afgelopen week heb ik eindelijk meegedaan aan de vrijwilligerstraining van Muses. Dat was wel zo nuttig, niet alleen omdat ik werk voor hun Team Communicatie, maar ook omdat ik binnenkort zelf naar het buitenland ga om vredeswerk te doen. Ik ben me daar al maanden op aan het voorbereiden, en toch was het schokkend wat je allemaal leert op zo’n dag! Met dank aan de trainers: Romy, Sjoukje, Marloes, Femke en Christi.

OEN

Om de hele training nu te gaan herkauwen lijkt me te gortig, maar het heeft me wel te denken gegeven over mijn eigen houding. Ben ik wel, zoals hoofdtrainer Romy aanraadt, Open, Eerlijk en Nieuwsgierig? Ben ik kortom, een OEN? Of ben ik stiekem toch een Wetenschapper, een Superman of een Engel? Waarom ga ik naar het buitenland, en hoe ga ik ervoor zorgen dat de mensen daar iets aan me hebben, ook als ik daarna weer terugkeer naar Nederland? Tijdens de cursus ben ik erachter gekomen dat ik nog veel te leren heb, en best wat meer mag luisteren.

Tijdens de workshop kwam ik allerlei vrijwilligers tegen die openstonden voor de mogelijkheid dat ze met de beste bedoelingen ook nog fouten konden maken, en in moeilijke situaties kunnen geraken. Vrijwilligers zoals Matthijs, die studeert om docent Lichamelijke Opvoeding te worden. ‘Ik ga Engelse les geven op Bali. Dat is wel een heel ander vak, ja’, vertelt hij. ‘Ik heb mijn Engels vooral geleerd van Engelstalige televisieseries, maar ik hoop hier wat tips op te pikken om Balinese kinderen de taal bij te brengen.’

Engelen

De trainers vertellen zelf heel open wat ze anders zouden doen ten opzichte van hun eerste vrijwilligerswerk. Zo vertelt trainer Marloes bijvoorbeeld hoe ze een band opbouwde met een ge├»soleerd meisje, zodat ze helemaal opbloeide… tot Marloes weer vertrok naar Nederland. Dat is wat tijdens de cursus bedoeld wordt met ‘Engelen’: vrijwilligers die zo graag willen helpen, dat kinderen zich aan ze gaan hechten. Dat soort anekdotes gaan je niet in de koude kleren zitten. Zo vond ook Jikke, die net als Matthijs Engelse les gaat geven op Bali. ‘Ik moet zeker gaan oppassen dat de kinderen zich niet aan me gaan hechten, want ik heb nogal de neiging om te zorgen’, zucht ze.

Er wordt ook veel aandacht besteedt aan afhankelijkheid en cultuurverschillen: vaak nemen vrijwilligers veel spullen mee die uiteindelijk weer verkocht worden omdat voedsel nu eenmaal belangrijker is. Maar je kunt sommige problemen ook niet echt verhelpen als vrijwilliger, ook al is de wil nog zo groot. Je kunt niet ieder straatkindje eten en onderdak bieden, en dat is best even slikken.

Wat mij persoonlijk het meest heeft geraakt was een filmpje dat Romy liet zien over een meisje met het syndroom van Down. De mensen in het dorp waar ze woonde dachten dat ze vervloekt was en haar familie sloot haar urenlang op in een kooi, waar ze soms met stenen werd bekogeld. Ik hield het daarbij nauwelijks droog, omdat ik niet goed zou weten wat ik als buitenlandse vrijwilliger zou kunnen doen aan die situatie.

Heimwee

Gelukkig kunnen wij er ook van leren. Zo moedigt ervaringsdeskundige Sjoukje ons aan om vooral eerlijk te zijn over onze grenzen en onze energie en aandacht te spreiden. Ze heeft veel gehad aan haar vrijwilligerswerk en benadrukt toch vooral hoe hoe leuk ze het vond. Ook Romy spreekt nog met heimwee over haar eerste reis naar Guatemala, ondanks alles wat ze nu anders zou doen.

Daarom is deze training juist zo belangrijk: je leert wat je kan doen om een onvergetelijke reis zo effectief mogelijk te maken. En daarom heb ik mezelf voorgenomen om een echte OEN te worden, en niet alleen als vrijwilliger. OEN for Life!

Tim de Visser

 

Follow

About the Author

Sinds 2012 operationeel directeur stichting Muses

Leave a Comment:

Leave a Comment:

Interesse om binnenkort mee te doen aan het Greater Good programma? Laat je email adres achter dan houden we je op de hoogte

x